Υποκειμενικοί Κίνδυνοι
Είναι η ελαφρομυαλιά, η κούραση, η υποτίμηση ή υπερτίμηση των καταστάσεων και γενικά οι κίνδυνοι που εξαρτώνται από την ανθρώπινη φύση. Είναι αυτονόητο ότι οι αντικειμενικοί και υποκειμενικοί κίνδυνοι δεν είναι ανεξάρτητοι μεταξύ τους, π.χ απο την πολλή κούραση της Κοινότητας, δεν προλαβαίνουμε να αποφύγουμε κάποιες δύσκολες καταστάσεις όπως να μην φτάσουμε στο κατάλυμα μας και να διανυκτερέυσουμε στο ύπαιθρο με δύσκολες συνθήκες ή να μας πετύχει μια θύελλα στη διαδρομή. Γενικά ο Αρχηγός Κοινότητας πρέπει κάθε στιγμή να γνωρίζει τις ατομικές δυνατότητες κάθε Ανιχνευτή και εν συνεχεία όλης της Ομάδας ώστε να μετράει κάθε φορά με ακρίβεια την δυσκολία που κάθε φορά έχει να αντιμετωπίσει.
Το σημαντικότερο σημείο προσοχής στο Βουνό είναι ένα: όταν η Κοινότητα βρίσκεται μπροστά σε μία πρόκληση είτε καιρού είτε ψυχολογική εκείνος που αποφασίζει και μόνο είναι ο Αρχηγός της Κοινότητας. Σε κάθε περίπτωση δύσκολων αποφάσεων για θέματα ασφάλειας της Ομάδας το μοναδικό λόγο έχει ο Αρχηγός, όχι γιατί η εμπειρία του, του προσδίδει το μοναδικό αυτό δικαίωμα (κανένας μας δεν είναι επαγγελματίας Οδηγός Βουνού), αλλά για τους ευνόητους λόγους ασφαλείας που το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων έχει θεσπίσει για κάθε Αρχηγό.
Επειδή λοιπόν το Βουνό χρειάζεται σύνεση και σωστή συμπεριφορά, εμείς σαν Βαθμοφόροι Κοινοτήτων που συνοδεύουμε παιδιά στο φυσικό αυτό χώρο, πρέπει κάποια στιγμή να αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις τουλάχιστον αυτές που σχετίζονται με την ασφάλεια των παιδιών, επαγγελματικά.
Μετά από όλες αυτές τις σκέψεις, βλέπουμε ότι στο Βουνό το απρόοπτο πάντα πρέπει να το περιμένουμε, γι’ αυτό πρέπει πάντα να έχουμε αποθέματα δυνάμεων σωματικών και ψυχολογικών και να παίρνουμε πάντα σωστές πληροφορίες για τη διαδρομή που έχουμε να ακολουθήσουμε.
Συγκεκριμένα απευθυνόμαστε σε αδελφούς Βαθμοφόρους που έχουν πραγματοποιήσει τη διαδρομή, μαθαίνουμε τα δύσκολα σημεία της, μαθαίνουμε από τους ντόπιους κατοίκους τις συνθήκες του καιρού μια ημέρα πριν, παίρνουμε πρόβλεψη του καιρού για τις ημέρες παραμονής και υπολογίζουμε πάντα ότι με χειμερινές συνθήκες μια απλή πεζοπορική διαδρομή μπορεί να έχει μετατραπεί σε κάτι πραγματικά πολύ δύσκολο για τα δεδομένα της Ομάδας μας.
Εύχομαι πραγματικά η έκθεση αυτών των κινδύνων που συνήθως αντιμετωπίζουμε στο Βουνό, να μην ενεργήσουν αποτρεπτικά για τις πεζοπορικές σας εξορμήσεις με την Κοινότητα, αλλά να σας δώσουν το ερέθισμα για την τήρηση μίας συγκεκριμένης στάσης απο την πλευρά σας, πιο υπεύθυνης. Το Βουνό δεν πρέπει να το φοβάσαι, αλλά σίγουρα πρέπει να το σέβεσαι. Αυτή τη στάση πρέπει να μεταλαμπαδεύσουμε και στους Ανιχνευτές μας και κάθε φορά, σε κάθε δυσκολία, να πραγματοποιούμε εκπαίδευση. Η εγκατάλειψη του αγώνα πολλές φορές δεν σημαίνει έλλειψη θάρρους, ούτε θα πρέπει να επηρεάζει το κλίμα της Κοινότητας, αλλά σημαίνει σύνεση. Σημασία δεν έχει για την Κοινότητα η εκάστοτε κορυφή αλλά η πορεία προς την Κορυφή.